TamSaha 263. Sayı / Ekim 2026

ileti ş imdirektörü olarak göreve ba ş ladı, 2009’da sportif direktör oldu. Mart 2010’da Nice’in teknik direktörlü ğ üne getirildi. Gerekli antrenörlük diplomasına sahip olmadı ğ ı için görevi kâ ğ ıt üzerinde diplomalı bir antrenörle payla ş ı- yordu. Nice’in ba ş ında 70maça çık- tıktan sonra Kasım 2011’de saha kenarından ayrıldı ve sportif direk- törlü ğ e döndü. Haziran 2012’de kulüp onu izinsiz ş ekilde Arjantin’e gitti ğ i gerekçesiyle i ş ten çıkardı. Roymahkemeye gitti ve i ş mahke- mesi, i ş ten çıkarmanın gerçek ve ciddi bir gerekçeye dayanmadı ğ ına hükmetti. Ardından sahanın kenarından uzakta geçen yıllar geldi. Bir spor kanalında yorumculuk yaptı, Eylül 2017’den Nisan 2019’a kadar Lens’in sportif direktörlü ğ ü görevini üst- lendi. Aralık 2019’da İ ngiltere’nin yolunu tuttu ve Premier Lig’de oy- nayanWatford’un sportif direktörü oldu. Ama Roy’un aklı hep kulübe- deydi… Ocak 2023’te Brest’e geldi ğ inde 55 ya ş ındaydı ve 11 yılı a ş kın süredir hiçbir takım çalı ş tırmamı ş tı. Kulüp aslında genç, yeni fikirler getirecek bir teknik direktör arıyordu ve bu karar Fransız futbol kamuoyunda ş a ş kınlıkla kar ş ılandı. Fransız tek- nik direktör ilk basın toplantısında iddialı hedeflerinden söz etti; takımı iki yıl içinde Ş ampiyonlar Ligi’ne ta- ş ımak istedi ğ ini söyledi. Basın toplantısında bunları söyler- ken önünde iki ayrı sava ş vardı… İ lki küme hattındaki bir takımı kurtarmak, ikincisi dördüncü evre bir kanserle ya ş amak. İ lk aylar hiç kolay geçmedi. Hastalı ğ a ba ğ lı olarak bazen öfke patlamaları ya ş ıyordu. Hakemlerle tartı ş ıyor, sarı kartlar görüyordu. Ş ubat 2023’te Lille deplasmanında 2-1 kaybedilenmaçın biti ş düdü ğ ünün ardından Lille Teknik Direktörü Paulo Fonseca ile sert bir tartı ş - maya girdi. Oysa o günlerde omur- gası öylesine kırılgandı ki sırtına alaca ğ ı bir darbe onu felç edebilirdi. Takımda ilk hedefi savunmayı sa ğ lamla ş tırmaktı. Sezon ba ş ında maç ba ş ına iki golden fazla yiyen Brest, onun geli ş iyle yenilen ortala- mayı tek gole dü ş ürmeyi ba ş ardı. “Ba ş ta kendimizi güvende hisset- mek için savunma blo ğ unu biraz geriye çektik.” diye anlattı, “Sonuç- lar ve güven geldikçe blo ğ u ileri ta ş ıdık.” 2023 yazında Brest ligde kaldı. Dört ay ömür biçilen teknik direk- tör, görevini tamamlamı ş tı. Asıl hikâye ise daha yeni ba ş lıyordu… Devler Ligi yolu 19 Mayıs 2024, Toulouse. Sezonun son haftası ve Brest deplasmanda 3-0 önde. Eric Roy aynı anda oyna- nan Lille-Nice maçını izlemek iste- miyor. Kenardan ona haberleri ta ş ıyorlar: Nice üçüncü golü attı, sonra gol iptâl edildi. Lille-Nice maçı 2-2 bitiyor ve Brest, Paris Saint- Germain ile Monaco’nun ardından ligi üçüncü sırada tamamlıyor. Bu, Ş ampiyonlar Ligi’ne eleme oy- namadan do ğ rudan katılımdemek. Kulüp, tarihinde ilk kez Avrupa ku- palarına gidiyor. Roymaçtan sonra: “Bir senarist böyle bir senaryo yazsa, millet ona deli der ve ‘Böyle ş ey gerçekte olmaz’ diye çıkı ş ır. Futbol genellikle a ş ka benzer: Aklın ermedi ğ i kendine has sebepleri vardır.” diyor. Esasen o gün Roy’un sevincinin ar- kasındaki hikâyeyi kulüpte ve aile- sinin çevresinde yalnızca bir avuç insan biliyordu. Te ş hisin üzerinden 16 ay geçmi ş ti. “Futbolculuk dönemimde bile böylesi duygular ya ş amamı ş tım.” dedi. Aylar sonra Toulouse’u Brest’teki en güzel anı olarak belirtecekti: “Benim adıma tarif edilemez bir sevinç ve tambir tatmin anıydı.” Ligde kalma, üçüncülük ve Ş ampi- yonlar Ligi arasında en güzel duygunun hangisi oldu ğ u soruldu- ğ unda üçüncülü ğ ü seçti, çünkü bunu koca bir sezon boyunca süren bir performans olarak görüyordu: “Paris ve Monaco’nun ardından üçüncü bitirmek... Bunu kimse hayal bile edemezdi.” Brest’in bu ba ş arıyı ligin enmüte- vazî bütçelerinden biriyle elde etti ğ ini unutmamak gerek. Roy ba ş arıyı her zaman oyuncularına ba ğ ladı ve katılımcı bir yönetim an- layı ş ını savundu. Hedefleri oyuncu- larıyla birlikte belirliyor, teknik ekibine yetki devrediyordu. Brest’i tek kelimeyle tarif etmesi istendi- ğ inde “ailevî” dedi. Takımını da benzer sözlerle anlatıyordu: “Her- kesin birbiri için sava ş tı ğ ı, çok güçlü bir kolektif bilince sahip gerçek bir takımız. Olu ş turulması en zor ş ey de budur zaten.” Ba ş arının sırrı so- ruldu ğ unda ise i ş aret etti ğ i yer hep aynıydı: Bir oyun planını benimse- yebilen ve hep birlikte sonuç alma kararlılı ğ ına sahip oyuncuların kalitesi. O sezon Ligue 1’de sezonun teknik direktörü seçildi ve ödülü ona Fransa Millî Takımı’nın teknik direktörü Didier Deschamps verdi. Tribünlerde ise yeni bir tezahürat do ğ du: “King Eric”, yani Kral Eric. Devler Ligi günleri geldi. Brest’in stadı Francis-Le Blé, UEFA’nın ş artlarını kar ş ılamadı ğ ı için iç saha maçları Guingamp’taki Roudourou Stadı’nda oynanacaktı. 19 Eylül 2024’te Roudourou’yu dolduran 14 bin 518 ki ş inin önünde kulüp tarihinin ilk Avrupa maçına çıktılar ve SturmGraz’ı 2-1 ma ğ lup ettiler. Brest’in Ş ampiyonlar Ligi’ndeki ilk golünü Hugo Magnetti attı. Ardın- dan Salzburg’u kendi sahasında 4-0’la geçtiler. Yeni formatın lig a ş amasında Sparta Prag ve PSV’yi de yendiler, Leverkusen ile bera- bere kaldılar, Barcelona deplasma- nına çıktılar ve Real Madrid’i Bretonya’da a ğ ırladılar. Kendi li- ginde her zaman küme dü ş menin ola ğ an ş üphelisi olan bir takım, Avrupa’nın en büyükleriyle a ş ık atıyordu. Macera, eleme turu play- o ff ’unda turnuvayı ş ampiyon ta- mamlayacak bölüm sonu canavarı Paris Saint-Germain kar ş ısında 0-3 ve 0-7’lik skorlarla sona erdi. Loetitia’ya göre e ş inin hastalı ğ ı en iyi gö ğ üsledi ğ i yıl, paradoksal biçimde yo ğ un Avrupa fikstürünün oldu ğ u seneydi. Brest Üniversite Hastanesi, kemoterapi programını Ş ampiyonlar Ligi fikstürüne göre ayarladı. Ama zor anlar da vardı. Bazı maçlardan önce Roy, kemote- rapinin yan etkilerine direnebilmek için soyunma odasına saklanıyordu. Bazı oyuncular bir ş eylerin ters git- ti ğ ini seziyordu. Loetitia’nın deyi- ş iyle ortada büyük bir mahcubiyet ve saygı vardı. Bir oyuncunun e ş i bir gün Loetitia’ya “Hoca pek iyi gö- rünmüyor, hasta mı?” diye sordu. Cevap yine aynıydı: “Yorgun.” Roy’un gün boyu ta ş ıdı ğ ı maske, yalnızca e ş inin arabasına bindi- ğ inde dü ş üyordu. “ İş teyken tek bir anı beklerdi; benimgelip onu al- mamı.” diyecekti e ş i. “Arabaya bi- nerdi, ben sürerdimve yüzündeki güçlümaske o an dü ş erdi.” Kemoterapi seanslarında birlikte gülüyor, Murray Head ya da Florent Pagny dinliyorlardı. Roy ise e ş ine dönüp sık sık aynı cümleyi kuru- yordu: “Hayat ne garip; sana on yıl- dır bekledi ğ in bir ş eyi verirken di ğ er yandan ba ş ka bir ş eyini alıp götürüyor.” Brest 2024-25’i dokuzuncu sırada bitirdi. O sezonun baharında, kulü- bedeki 100’üncümaçına çıkarken Roy’a kendisini bir teknik direktör- den çok bir yönetici gibi görüp görmedi ğ i soruldu. Cevabı onun Brest’te ne kurdu ğ unu anlatıyordu: “Ben insanlarla ba ğ kurmayı seven biriyim.” Ona göre her teknik direk- tör aynı zamanda bir yöneticiydi: “ İ nsanları kendi vizyonunuzla pe ş i- nizden sürüklemeniz gerekir.” Aynı röportajda kulüp için bir dile ğ i vardı: 99 98 Eric Roy, Nice’ten ayrıldıktan 11 yıl sonra Brest’in ba ş ında kulübeye dönmü ş tü. Sezonun teknik direktörü ödülünü Deschamps’ın elinden almı ş tı...