TamSaha 263. Sayı / Ekim 2026

Be ş inci gün çalan telefon 2023 yılının ilk günleri, Brest. Eric Roy henüz yeni kulübündeki be- ş inci gününde, Nice’teki evini, e ş ini arıyor. Sesi yorgun: “Hayatım, kar- nımhâlâ çok a ğ rıyor, dayanılır gibi de ğ il.” 1995’ten beri evli oldu ğ u e ş i Loetitia, Aralık ayından beri süren öksürü ğ ü ve karın a ğ rısını biliyor ama aklına kötü bir ş ey gelmiyor. Onlar alkol kullanmayan, sigara içmeyen, hep sa ğ lıklı ve organik beslenen bir çift. E ş i, “Bir futbol kulübündesin, kulüp doktoruna git, seni rahatlatacak bir ş eyler verir.” diyor. Roy e ş ini dinledi ve kulüp doktoru Kergastel’e gitti. Kısa süre sonra tekrar e ş ini aradı : “Hemen buraya gel, durum iyi de ğ il.” Birkaç gün önce, 31 Aralık 2022’de, Nice’te Stade Brestois ile sözle ş me imzalamı ş , yılın ilk günü de Breton- ya’ya uçmu ş tu. Takım 17’nci sıra- daydı. Ekim ayında teknik direktör Michel Der Zakarian gönderilmi ş , üç ay boyunca kulübede emanetçi bir ekip görev yapmı ş tı. Roy’dan beklenen yegâne ş ey takımı ligde tutmaktı. Onkolog Profesör Jean- Philippe Metges’inmuayenehane- sinde duydukları haber her ş eyi de ğ i ş tirdi. Vücudunun her yerine yayılmı ş , dördüncü evre bir pan- kreas kanseri. E ş i Loetitia haberi ilk aldıklarında ya ş adıklarını ş öyle anlatıyor: “Ben en ba ş ından beri durumun çok zor olaca ğ ını biliyordum; çünkü dördüncü evreydi ve ne yazık ki tek çıkı ş yolu vardı, ölüm.” Roy’un ilk tepkisi, “Birlikte sava ş moduna geçiyoruz.” demek oldu. Futbolculuk günlerinde ye ş il sa- haya yansıttı ğ ı en belirgin özelli ğ i buydu: Pes etmemek. Karar da daha ilk günden verildi. Nice’e dönüp tedaviyle u ğ ra ş ıp ölümü bekleme- yecek, Brest’te kalacak ve sonuna kadar mücadele edecekti. “Doktor- lar bizimdelirdi ğ imizi dü ş ündü.” diyor e ş i Loetitia, “Çünkü çok a ğ ır bir kemoterapi görmesi gerekti ğ ini biliyorlardı. Mantıken en fazla dört aylık bir ömrü kalmı ş tı. Ama ben çalı ş manın onu hayatta tutaca ğ ını biliyordum.” Sadece dört ay. Eric Roy haberi aldıktan sonra bu sürenin on katın- dan daha uzun süre ya ş adı… Hastalı ğ ını neden gizledi ğ inin ce- vabı, o ya ş a kadar verdi ğ i mücade- lede ve Brest’in içinde bulundu ğ u durumda saklıydı. “Eric, takımı küme dü ş mekten kurtarmak için getirilmi ş bir teknik direktördü. Kar ş ısındaki oyuncular onu kendi- lerini ikinci lige dü ş mekten kurta- racak bir süper kahraman gibi görüyordu. Ş imdi çıkıp da ‘Merhaba, ben kanserim, belki birkaç ay sonra ölece ğ im’ derseniz bu i ş yürümez.” Sırrı kulüpte yalnızca üç ki ş i bili- yordu: Ba ş kan Denis Le Saint, spor- tif direktör ve yakın dostu Gregory Lorenzi ile tabiî kulüp doktoru. Çift, kulüp dı ş ından yalnızca birkaç yakın arkada ş larına haber verdi. Onlardan biri eski kaleci Jerome Alonzo’ydu. Alonzo haberi aldı ğ ında öylesine sarsıldı ki Roy çifti bir karar daha verdi: Ba ş kalarının kor- kusunu da sırtlanmak, ta ş ıdıkları yükü ikiye katlayacaktı. Daha fazla insana konuyu açmamaya kesin karar verdiler. Loetitia’ya göre e ş i huzur içinde çalı ş mak istiyordu ve insanların ona bakı ş ının de ğ i ş me- sindenmutlu olmayacaktı: “Acınası hasta rolüne bürünmeyi reddetti; insanlarınmerhametine sı ğ ınmak ya da ayrıcalık görmek istemedi.” Gizlili ğ i küçük ayrıntılarla, ince dü- ş üncelerle sa ğ ladılar. Kemoterapi saçlarını dökecekti, bu yüzden en ba ş tan bir kasket takmasına karar verdiler. Kasket kısa sürede Roy’un Brest’teki kimli ğ iyle özde ş le ş ti. Özellikle Ş ampiyonlar Ligi sezo- nunda üzerinde “TeamPirates” yazan siyahmodel, ma ğ azalarda tükendi. Tribündeki taraftarlardan kimse kasketin altındaki sırrı henüz bilmiyordu. Brest Üniversite Hastanesi’ndeki kemoterapi seans- larına arka taraftaki kapılardan girip ba ş ka ba ş ka koridorlardan çıkıyorlardı. Roy bazı günler o kadar bitkin ve yorgun oluyordu ki dü ş - mesin diye e ş i kolundan tutuyordu. Kemoterapi her seferinde üç gün sürüyordu ve Fransız teknik direk- tör bu süre boyunca üzerinde bir infüzyon pompası ta ş ımak zorun- daydı. Antrenmanlara bu pompayı montunun altına gizleyerek çıktı. E ş i o günleri tek cümleyle özetliyor: “O futbolu yönetir, sonra kemotera- pisine giderdi.” Geri kalan her ş eyle Loetitia ilgileniyordu. İ nsanlar “E ş in çok yorgun görünüyor” dedi ğ inde verdi ğ i cevap hep aynıydı: “Teknik direktörlük delice bir meslek.” Sırrı ta ş ımanın bedelini de açıkça anlatıyor: “Her ş eyden önce susma- nız gerekiyor; ben çok konu ş kan biri oldu ğ um için bu zordu. Yedi gün yirmi dört saat bir tempoydu; hayatımız üç buçuk yıl boyunca bu hastalı ğ ın etrafında döndü. Sürekli yalan söylüyordum.” Roy birkaç kez kamuoyuna açıkla- mayı dü ş ündü ama her seferinde bunun sırtına fazladan bir yük bin- direce ğ ine karar verdi ve vazgeçti. Günleri de bu sırrın çevresinde kuruldu. E ş i her sabah 07.30’da onu antrenmana bırakıyor, sonra Bretonya’nın rüzgârında, ya ğ mur altında uzun yürüyü ş lere çıkıyordu. “ İ nsanı yeniliyordu” diyor. E ş ini ayakta tutan ş eyin ne oldu ğ u soruldu ğ unda ise cevabı tek cümle: “Bize ve futbola duydu ğ u a ş k.” Fransız basınının sonradan yazdı- ğ ına göre hastalık, kulübü yakından izleyenler arasında zamanla bir sır olmaktan çıktı ama Roy’un sa ğ lık durumunu kamuoyunda asla ko- nu ş mama iradesine herkes saygı gösterdi. Tedavinin izleri zaman zaman yüzüne yansısa da oyuncu- larının ve basının kar ş ısına her za- manki babacan, sıcak tavrıyla çıkmayı sürdürdü. Roy, teknik direktörlü ğ e dönebil- mek için 11 yıldan uzun süre bekle- mi ş ti. Kulübeye son oturu ş unun üzerinden o kadar uzun zaman geçmi ş ti ki Brest’e geli ş i Fransa’da pek çok ki ş iyi ş a ş ırtmı ş tı. Kulübeye giden zorlu yol Eric Serge Armand Roy, 26 Eylül 1967’de Nice’te do ğ du. Babası Serge de futbolcuydu ve o ğ lunun profes- yonel kariyeri memleketinin ku- lübü Nice’te ba ş ladı. 1.88’lik boyuna ra ğ men tekni ğ iyle öne çıkan bir orta saha oyuncusuydu. Nice’te dört yıl ve 86 ligmaçının ardından bir sezon Toulon’da oynadı, 1993’te Lyon’a geçti. Lyon’daki üç yıl, futbol kariyerinin kaderi gibiydi: ş ampiyonluklara çok yakla ş mak ama kupayı bir türlü kaldıramamak. 1994-95’te Lyon’la ligi ikinci bitirdi, bir sonraki sezonsa Lig Kupası finalini kaybetti. 1996’da tartı ş malı bir transferle ezeli rakip Marsilya’ya geçti. Kulübün yeni sa- hibi Robert Louis-Dreyfus dönemi- nin ilk transferlerinden biriydi. Marsilya’da da senaryo aynıydı. 1998-99’da Marsilya ligi ikinci sı- rada tamamladı ve UEFA Kupası’nı finalde kaybetti. 2024 yılında ver- di ğ i bir röportajda ş öyle diyecekti: “Futbolcuyken Marsilya macera- sından yara almadan çıkılmaz.” On yılı a ş an Fransa kariyerinin sonunda Laurent Blanc, Didier Deschamps ve Zinedine Zidane gibi efsane isimlerle aynı sahayı payla ş - mı ş ama hiç ş ampiyonlukmadal- yası takamamı ş tı. Brest yıllarında kariyerine dönüp bakarken ş unu söyleyecekti: “Üst düzey sporda kendime hiçbir ş eyi yasaklamadım. Ne futbolculu ğ umda ne de teknik direktörlü ğ ümde.” 1999 yazında 31 ya ş ındayken İ ngil- tere’ye gitti. Peter Reid’in Sunder- land’i lige yeni yükselmi ş ti ve Roy, resmî imzayı atmadan önce Kevin Ball’un Sampdoria’ya kar ş ı oyna- nan jübile maçında kırmızı-beyazlı formayı giydi. O sezon Sunderland, Premier Lig’i herkesin beklentileri- nin aksine yedincilikle bitirdi. Roy; Alex Rae, Stefan Schwarz ve Gavin McCann’ın bulundu ğ umücadeleci orta sahanın parçasıydı. Taraftarlar onu en çok Stadiumof Light’ta Chelsea’yi 4-1 yendikleri gündeki enerjik oyunuyla hatırlıyor. Omaçta henüz 45’inci saniyede asist yapmı ş ve orta sahayı yönetmi ş ti. Sunder- land formasıyla tek golünü Lig Ku- pası’ndaWalsall’a kar ş ı alınan 5-0’lık galibiyette attı. Ocak 2001’de takımdan ayrıldı; ardından Tro- yes’da ve İ spanya’da Rayo Valleca- no’da kısa dönemler geçirdi ve 2004’te kramponlarını her ş eyin ba ş ladı ğ ı yerde, Nice’te astı. Futbolculuk kariyeri 405 maç ve 27 golle kapandı. Futbolu bıraktıktan sonra ço ğ u fut- bolcu gibi o da futboldan kopamadı. Eylül 2005’te Nice’te pazarlama ve 97 96 Kemoterapi saçlarını dökecekti, bu yüzden en ba ş tan bir kasket takmasına karar verdiler. Kasket kısa sürede Roy’un Brest’teki kimli ğ iyle özde ş le ş ti. Eric Roy, futbolculuk günlerinde bir gol sevincini ya ş arken...