TamSaha 263. Sayı / Ekim 2026

le ş tiri yapacaktı. 2018’de verdi ğ i bir röportajdaWeggis’in kamp için seçilmesinin hata oldu ğ unu, bekledikleri çalı ş ma ortamını ve mahremiyeti bulamadıklarını anlattı. Takımın kamp yerini de ğ i ş - tirmeyi dü ş ündüklerini, ancak imzalanmı ş sözle ş me nedeniyle bundan vazgeçtiklerini söyledi. Bir yıl önce Konfederasyonlar Kupası’nı kazanan ve yıldızlarıyla büyük beklenti yaratan Brezilya, Almanya’dan kupasız dönmü ş tü. 2006, Parreira’nın kariyerinde yal- nızca kaybedilmi ş bir Dünya Kupası olarak kalmadı. Futbolun en büyük yıldızlarını aynı takımda bulu ş tur- manın, her zaman en iyi takımı yaratmaya yetmedi ğ ini de gösterdi. Ancak Dünya Kupası yolculu ğ u henüz bitmemi ş ti. Son Dünya Kupası Afrika’da Parreira 2007’de Güney Afrika Millî Takımı’nın ba ş ına geçti. 2008’de görevinden ayrıldı, ancak ülkenin ev sahipli ğ i yapaca ğ ı Dünya Kupası yakla ş ırken 2009’da yeniden ça ğ rıldı. 2010’da Dünya Kupası ilk kez Afrika kıtasında düzenlenirken ev sahibi ülkenin kulübesinde Carlos Alberto Parreira vardı. Güney Afrika, turnuvanın açılı ş maçında Meksika ile 1-1 berabere kaldı. Siphiwe Tshabalala’nın attı ğ ı gol, Afrika kıtasında düzenlenen ilk Dünya Kupası’nın da ilk golüydü. Uruguay yenilgisinin ardından son maçta Fransa’yı 2-1 ma ğ lup ettiler. Dört puana ula ş malarına ra ğ men averaj nedeniyle gruptan çıkamadı- lar. 22 Haziran 2010’da Fransa kar ş ı- sında alınan o galibiyet, Parreira’nın teknik direktör olarak çıktı ğ ı son Dünya Kupası maçı oldu. Kuveyt’le 1982, Birle ş ik Arap Emir- likleri’yle 1990, Brezilya’yla 1994 ve 2006, Suudi Arabistan’la 1998, Güney Afrika’yla 2010… Be ş farklı ülke, altı Dünya Kupası. Parreira’nın Brezilya Millî Takımı’yla ba ğ ı ise burada sona ermedi. 2012’de bu kez Luiz Felipe Scola- ri’nin yanında teknik koordinatör olarak göreve döndü ve 2014 Dünya Kupası’nda yeniden Brezilya teknik heyetinin içindeydi. 1970’te fiziksel hazırlık ekibinin genç bir üyesi larak ba ş layan Seleção hikâyesi, 2014’te teknik koordinatörlükle 44 yıllık bir çemberi tamamlıyordu. Sahanın dı ş ındaki Parreira Parreira’nın hayatında futbol ne kadar büyük yer kaplasa da uzun kariyerinin de ğ i ş meyenmerkezi ailesiydi. E ş i Leila, meslek hayatının büyük bölümünde onun yanın- daydı. Danielle ve Vanessa adında iki kızları oldu. Gana’dan Kuveyt’e, Suudi Arabis- tan’dan Türkiye’ye uzanan yıllarda aile de Parreira’nın futbol haritası- nın parçası hâline geldi. Futboldan uzakla ş maya ba ş ladı ğ ı yıllarda ise hayatında ailesi ve torunları daha fazla yer tutmaya ba ş ladı. Dünya Kupası kazanmı ş , be ş farklı millî takımla dünyanın dört bir ya- nında çalı ş mı ş bir teknik direktör için hayatınmerkezi artık de ğ i ş i- yordu. Yıllarca bir sonraki maçın, bir sonraki turnuvanın, bir sonraki ülkenin pe ş inden giden “Profesör”, giderek daha fazla evine dönüyordu. Ve 2026’da bu ifade bamba ş ka bir anlamkazanacaktı. Yeniden eve Carlos Alberto Parreira, 2026 ya- zında bu kez bir turnuva ile de ğ il, hayatının en zorlumücadelelerin- den biri ile gündeme geldi. 16 Haziran’da Rio de Janeiro’daki Samaritano Barra Hastanesi’ne yatırıldı. 83 ya ş ındaydı. Yakla ş ık 80 gün süren tedavinin ardından 5 Eylül’de hastaneden çıktı. O gün futbol dünyasının yıllar- dır tanıdı ğ ı görüntülerden çok farklı bir Parreira vardı. Ne kenar çizgisin- deydi ne de önünde bir Dünya Kupası vardı. Rio’nun Padre Miguel mahallesinde topun pe ş inden ko ş an o çocuk; dünyayı dola ş mı ş , futbol tarihinin en büyük isimleriyle aynı kulübeyi payla ş mı ş ve yıllar sonra do ğ du ğ u kentte, bir hastane odasında haya- tının en zorlumücadelelerinden birini vermi ş ti. Gana’da henüz 24 ya ş ındayken kendisine “Profesör Carlos” diye seslenilen genç Brezilyalı, aradan geçen yakla ş ık 60 yılın ardından bir kez daha alkı ş larla u ğ urlanıyordu. Hastane çalı ş anlarının alkı ş ları arasında ilerlerken yüzünde bir gülümseme vardı. Çevresinden yükselen ses ise ona hayatının en büyük futbol gecesini hatırlatı- yordu: “É campeão…” “ Ş ampiyon…” 1994’te milyonlarca Brezilyalının söyledi ğ i o sözler, bu kez bir has- tane koridorunda kendisi için yükseliyordu. Bu kez ne bir kupa kazanmı ş tı ne de bir takımı ş ampi- yonlu ğ a ta ş ımı ş tı. Ama ardında, futbolun sınırlarını a ş an bir sevgi ve bir ömre sı ğ dırdı ğ ı sayısız insan hikâyesi vardı. 44