TamSaha 262. Sayı / Eylül 2026

Tarawa’da bir araya getirerek tam zamanlı çalı ş tırmak. Yani 2030 ha- yalinin ilk adımı Dünya Kupası ele- melerinden çok önce, farklı adalara da ğ ılmı ş 24 oyuncuyu aynı yerde düzenli olarak antrenman yaptıra- bilmekten geçiyor. Ev sahibi ama evinde oynayamıyor Kiribati’nin önündeki ba ş ka bir sorun ise saha. Ba ş kent bölgesin- deki Bairiki Ulusal Stadyumu, di ğ er adıyla Reuben K. Uatioa Stadyumu, yakla ş ık 2 bin 500 ki ş ilik kapasite- siyle millî takımın evi kabul ediliyor. Fakat Kiribati burada bugüne kadar bir uluslararası millî maç oynaya- madı. Sahanın kum zemini uluslar- arası standartların önündeki temel sorunlardan biri. Aslında bu durumKiribati futbolu- nun içinde bulundu ğ u çeli ş kiyi tek ba ş ına anlatıyor. Uluslararası stan- dartlarda saha yapmak için uygun arazi gerekiyor. Tesis gerekiyor. Teknik altyapı gerekiyor. Fakat Kiribati’de uygun kara parçasının kendisi zaten sınırlı. Bir tarafta tesisleri geli ş tirebilmek için dünya futbol sisteminin sa ğ la- yaca ğ ı deste ğ e ihtiyaç var. Di ğ er tarafta o sisteme tamolarak gire- bilmek için önce tesisleri geli ş tir- mek gerekiyor. Kiribati futbolunun yıllardır a ş maya çalı ş tı ğ ı çember biraz da burada ba ş lıyor. Kiribati bugün FIFA üyesi de ğ il. Okyanusya Futbol Konfederas- yonu’nda (OFC) ise ortak üye statü- sünde bulunuyor. Tamüyeli ğ e geçebilmek için federasyon yapısı, organizasyon ve sportif altyapı gibi alanlarda gerekli ş artları kar ş ıla- ması gerekiyor. Dolayısıyla 2030 Dünya Kupası ele- meleri için yol uzun. Önce OFC’de tamüyelik. Ardından FIFA. Sonra elemeler. Ve ancak ondan sonra Pasifik’in güçlü futbol ülkeleriyle aynı yolun üzerinde yürüyebilme ihtimali... Bir kravat, bir Dünya Kupası topu 2026’da ise uzun sessizli ğ in ardın- dan dikkat çekici bir geli ş me ya- ş andı. Kiribati Futbol Federasyonu Ba ş kanı Eriati Reebo, Vancouver’da düzenlenen OFC Kongresi’ne ve FIFA Kongresi sürecine katıldı. Reebo burada FIFA Ba ş kanı Gianni Infantino ile de bir araya geldi. Kiri- bati açısından dünya futbolunun karar vericileriyle aynı ortamda bu- lunmak bile yıllardır dı ş ında kaldık- ları sisteme yakla ş manın sembolik adımlarından biriydi. Görü ş menin sonunda ortaya çıkan iki nesne ise bu hikâyeyi uzun açık- lamalardan daha iyi anlatıyordu. Reebo, Infantino’ya geleneksel bir Kiribati kravatı hediye etti. Infantino ise ona 2026 Dünya Kupası’nın resmî maç topunu verdi. Kiribati’nin kültürünü ta ş ıyan bir parça, küçük ada ülkesinden dünya futbolununmerkezine gitmi ş ti. Dünya Kupası topu ise ters yönde yolculu ğ a çıkacaktı. Birinin elinden kendi ülkesini temsil eden bir parça çıkmı ş tı. Di ğ erinin elinden ise Kiribati’nin henüz katılma hakkı bulunmayan Dünya Kupası’nın topu. Hedef ş imdiden konulmu ş du- rumda: 2030 Dünya Kupası elemeleri. Kiribati’nin 2030 Dünya Kupası’na gitmesi bugün için çok uzak bir ih- timal. Belki de mesele zaten ş imdi- lik Dünya Kupası’na gitmek de ğ il. Önce yenidenmillî takım olmak. Oyuncuları bir araya getirmek. Kendi ülkesinde uluslararası stan- dartlarda bir sahaya çıkabilmek. OFC’ye ve FIFA’ya girebilmek. Ve 2011’den beri susan bir millî takımın formasını yeniden uluslararası bir maçta görebilmek. Çünkü bazen Dünya Kupası hayali, kupayı kaldırmakla ba ş lamıyor. Bazen ilk hedef yalnızca o topu kendi sahanızda yuvarlayabilmek oluyor. Kiribati’nin futbolcuları sonmillî maçlarını 2011’de oynadı. Aradan yakla ş ık 15 yıl geçti. O yıllarda ço- cuklar büyüdü, futbolcular de ğ i ş ti, Dünya Kupaları oynandı. Pasifik’in ortasındaki 33 küçük adada ise top hiçbir zaman tamamen durmadı. Ş imdi bir Dünya Kupası topu Kiriba- ti’nin elinde. Onu yeniden uluslar- arası bir maçın ba ş lama noktasına koyabilmek için zamana ihtiyaçları var. Ama Kiribati’de zamanın ölçüsü yalnızca takvimde ğ il. Okyanus da yükseliyor. 146